اینجا بین الحرمین است: 
تنها خیابان این کره خاکی که به اندازه عرش، حرمت دارد و تو گویی مسیری از عرش اعلی و آسمان هفتم است؛مسیری از ناسوت زمین تا لاهوت کبریا .اینجا بین الحرمین است؛ یک سرش حرم جگر گوشه کوثر هستی؛ فاطمه زهرا (س) است و سر دیگرش حرم دلبند امیر مؤمنان، علی (ع). .اینجا بین الحرمین است؛ یک سرش حرم سید و سالار شهیدان، امام حسین (ع) و سر دیگرش حرم میر علمدار کربلا ، ابوالفضل العباس . اینجا بین الحرمین است؛ خیابانی که باید با خضوع و فروتنی و پای پیاده در آن قدم برداشت، زیرا به هر طرفش که با چشم دل بنگری، عرشیان و فرشتگان خداوندی را در رفت و آمد و پرواز می بینی .
اینجا بین الحرمین است؛ جایی که باید قدم زدن درآن، غوطه ور شدن در دریای اندیشه باشد اندیشه ای که تو را به سال 61هجری می برد؛ آنجا که نفسانیت آدمی حق و راستی چیره می شود و نسل آدم را به پرتگاه سقوط و تباهی می رساند.آنجا که از بستن آب به روی حرم اهل بیت آغاز شده و به در خون و خاک غلتیدن خورشید تابان عرش می انجامد و آثار هولناک و سیاه آن تا به امروز دامن بشر و بشریت را می گیرد.
اینجا بین الحرمین است؛ قطعه ای که گویا تازه قدرش بر زمینیان عیان شده تا هر صبح و شام خود را به آن رسانده و از این مسیر آسمانی، به دریای عشق حرم مولایشان حسین (ع) رسیده و غرق آن شوند یا خود را به حرم همیشه پر از ازدحام و روحانی با وفاترین و عاشق ترین انسان هستی ؛ ابوالفضل العباس (ع) رسانده و در آن فنا شوند.
منبع : روزنامه جام جم، 14مهر 1395، ص 20.