تبارک الله ازاین روضه رفیع مقام
که هست مدفن شاهچراغ خیر انام
سلاله نبوی دودمان مرتضوی
که شرع انور جدش از او گرفته دوام

دهه کرامت ۷مرداد روز تجلیل از امامزادگان و بقاع متبرکه

با نام رضا به سینه ها گُل بزنید،
با اشک به بارگاه او پل بزنید،
فرمود که هر زمان گرفتار شدید
بردامن ما دست توسل بزنید
دهه کرامت مبارک باد

(بنای خانه، بر اساس تقوا)

قرآن کریم در سوره‌ی توبه آیه 109 می‌فرماید:« أَفَمَنْ أَسَّسَ بُنْيَانَهُ عَلَى تَقْوَى مِنَ اللَّهِ وَرِضْوَانٍ خَيْرٌ أَمْ مَنْ أَسَّسَ بُنْيَانَهُ عَلَى شَفَا جُرُفٍ هَارٍ فَانْهَارَ بِهِ فِي نَارِ جَهَنَّمَ  وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ» آیا کسی که مسجدی به نیت تقوا تأسیس کرده و رضای حق را طالب است مانند کسی است که بنایی سازد بر پایه سستی در کنار مسیل (لبه پرتگاه دوزخ) که زود به ویرانی کشد و عاقبت او را به آتش دوزخ درافکند؟! و خدا هرگز ستمکاران را هدایت نخواهد فرمود.

این آیه‌ی شریفه، از نمونه‌های تشبیه معقول به محسوس است؛ قرآن شریف گه‌گاه معانی معقول را به امور محسوس تشبیه می‌کند، تا درک ما از آن مطلب، روشن‌تر شود. در این آیه نیز می‎فرماید: اگر پی‌ها، ریشه‌ها و دیوارهای خانه‌ای که انسان برای زندگی خود می‌سازد، بسیار محکم باشد، سقفی که بر روی خانه می‌زند، با‌دوام خواهد بود.

امّا اگر کسی بر لب درّه‌ی سیل زده خانهای بنا نهد، با یک سیل یا طوفان، منزلش نابود خواهد شد.

قرآن کریم می‌فرماید: اگر زندگی و خانه‌ی شما بر پایهی تقوا ـ یعنی گردن نهادن بر دستورات دین ـ بنا شده باشد؛ الفت، محبّت، نماز، روزه، قرآن راز و نیاز با خداوند و بالأخره رابطه با خداوند در خانه حکمفرما باشد و افراد آن خانه به گناه آلود نباشند، این خانه محکم است و فرزندی هم که در چنین خانه‌ای رشد می‌کند، صالح خواهد بود. و امّا خانه‌ای که بر کناره‌ی درّه سیل زده بنا شده باشد. 

زندگی منهای خدا، با یک باد به جهنّم می‌رود. رحمت و فضل خداوند در خانه‌ی بدون تقوا وجود ندارد. برکت در آن خانه نیست و ملائکه در آن خانه رفت و آمد ندارند. در عوض، شیطان، بی برکتی، ظلمت، غم، غصّه، دلهره، اضطراب خاطر و نگرانی در آن خانه حکم‌فرماست.

منبع: مشق اخلاق، برگرفته از آثار و بیانات حضرت آیت الله العظمی مظاهری، ص 56 و 55.

اى دختر و خواهر ولایت / آیینه مادر ولایت

بر ارض و سما ملیکه در قم / آرام دل امام هفتم

معصومه به کتیبه و به عصمت / افتاده به خاک پایت عفت

گفتند و شنیده اند ز آغاز / کز قم به جنان درى شود باز

حاجت نبود مرا برآن در / قم باشدم از بهشت بهتر

قم قبله خازن بهشت است / این جا سخن از بهشت، زشت است

آموزش صبوری از دانه‌ی گندم

کسب هر موفقیتی، نیازمند صبر است. این نکته را میتوان از دانة گندم آموخت. شما دانة گندم را در خاک می‌کارید. دانه باید در زیر خاک صبر کند تا کم‌کم شکفته شود. اگر همان‌جا صبر نداشته باشد، میپوسد و تمام می‌شود؛ پس باید در زیر برف و در طوفان، استقامت داشته باشد و با بلا بسازد.

وقتی هم که خوشه کرد، اوّل بلا و سختی است. باید زیر چرخ جداکردن گندم از کاه، استقامت کند. بعد زیر سنگ زیر سنگ آسیا آرد شود. باید با صبر در مقابل آتش نانوایی، نان شود و برود در دهان یک مؤمن و جویده شود. به معده او برود و در آن دیگ جوشان، خرد و هضم شود. بعد برود در روده  و جوهرش گرفته شود و مثل سنگ معدنی که در کوزة ذوب آهن، فضولات خود را از دست میدهد، خالص شود. عاقبت، این دانه گندم وارد خون شده و جرئی از بدن مؤمن شود، تا به آن بگویند « مؤمن » که بالاتر از کعبه و بالاتر از ملک مقرّب است.

هر فضیلتی که انسان بخواهد پیدا کند، متوقّف بر صبر است؛ اگر کسی هم بخواهد خودسازی کند و تهذیب نفس داشته باشد، دست کم باید چهل سال خون جگر بخورد و شبانه‌روز زحمت بکشد و صبوری پیشه نماید. فصلت، آیه 31-30.

منبع: مشق اخلاق، برگرفته از آثار و بیانات حضرت العظمی مظاهری، ص 41-40.