دارم از دست مي‏روم. کسي هست به فرياد دل من برسد؟ تا خدا راه درازي دارم. جاده‏اي مي‏خواهم که قدم‏هاي گريزانم رابه در خانه آن «دوست» برد؛ يک «ميان‏بُر» به حريم بالا

نکند مرگ مجالم ندهد. نکند زنده نباشم، نرسم! نکند عمر کفافم ندهد!
شانه‏ام خرد شده از بار گناه. فرصتي مي‏خواهم تا زمين بگذارم. همه پل‏هاي پشت سر من ويران است. راه برگشتي نيست. من ماندم و يک‏ سال غم دربه ‏دري؛ غم خانه به دوشي، شانه‏اي مي‏خواهم تا يک دل سير بگريم از درد.

 من شنيدم که خدا نردباني دارد. به بلنداي سعادت، شبي از اين شب‏ها، يک شب مي‏نهد روي زمين. من شنيدم که شبي از شب‏ها مي‏شود يک شبه پيمود ره صد ساله. من پي روزي خود آمده‏ام. من شنيدم که ملائک تا صبح مي‏برند آن بالا، عطر اندوه بني‏آدم را من به دنبال خودم مي‏گردم.

شب قدر است آيا؟ شب تسبيح و مناجات و سلام. شب اشک و توبه، شب ويراني من، شب مهماني «او»، شب بيزاري من از دنيا. شب دلجويي او از مهمان شب قدر است آيا؟

من همان بنده از «دوست» فراري هستم ، من همان چهره غمگين پريشان ‏حالم، من همان آدم خاطي و گنه‏ آلوده‏ام، شب قدر است آيا؟
چه کسي مي‏گويد: «شب دراز است و قلندر بيدار»؟
شب، کوتاه است اين دقايق همگي نايابند. لحظه‏ها مي‏گذرند. چشم بر هم بزني، سحر از راه رسيد و تو هنوز در خوابي. ها، مبادا که بگويند به تو سحر از راه رسيد است و قلندر در خواب! جامه را از تن خود خواهم کند.
 جوشني مي‏پوشم، بند بندش از نور
جوشني مي‏پوشم. همه از جنس عطوفت، احسان
شب قدر است امشب! تا سحر بيدارم
تا سحر دانه به دانه، غم خود مي‏بارم
تا سحر، سر به زانوي «تو» مي‏گريم زار، تا سحر، توبه به درگاه خدا
شب قدر است امشب
حيف اگر در شب قدر، قدر خود نشناسيم!

خديجه پنجي