رویدادهای ماه شعبان:

مهمترین رویداهای این ماه عبارتند از:

 دوم شعبان؛ آمدن حکم وجوب روزه ماه رمضان درسال دوم هجری

 سوم شعبان؛ ولادت امام حسین(ع)

 چهارم شعبان؛ ولادت حضرت عباس(ع)

 پنجم شعبان؛ ولادت امام سجاد(ع)

 یازده شعبان؛ ولادت حضرت علی اکبر(ع)

 پانزده شعبان؛ ولادت امام زمان(عج)

حسین سلطان عشق،عباس ساقی عشق،زینب شاهد عشق و سجاد راوی عشق. کاروان عشق در راه است و خود “عشق” نیمه شعبان خواهد آمد…اعیاد شعبانیه مبارک.

حضرت امام صادق (علیه السلام) می فرماید :((روزه ای که در ماه شعبان گرفته شود ذخیره ی روز قیامت است. بنده ای نیست که در شعبان فروان روزه بگیرد مگر آنکه خداوند زندگی و کار معشیت او را اصلاح کند و شر دشمن را از او بگرداند، کسی که یک روز از ماه شعبان را روزه می گیردکمترین ثوابی که دارد آن است که بهشت بر او واجب می گردد.

منبع : صحیفه ولایت، نویسنده :محمد روز بهایی، ص 24.

نگاهی به مبحث آرزو با توجه به آیات و روایات :

ارزش آرزو :
آرزو عامل و انگیزه حرکت و رشد است. رسول اکرم (ص ) فرمودند: اگر آرزو نبود، نه مادری کودک خود را شیر می داد و نه کشاورزی درختی را می کاشت.

مهار کردن آرزو:
آرزو ها باید در چارچوب امکانات، استعدادها، شرایط و ظرفیت باشدوگرنه سر از موهو مات در می آورد.

آرزو های منفی:
در قرآن از بعضی آرزوها انتقاد ونهی شده است. نظیر کسانیکه آرزو داشتند ثروت قارون را داشته باشند. (( یا لیت لنا مثل ما اوتی قارون)) (سوره قصص آیه 79)

آرزو هایی که به آن نمی رسند:
در قیامت بارها مجرمان ((یا لیتنی)) (ای کاش) می گویند‎‎ْ‏‏. ولی چه سود:
« یا لیتنی کنت ترابا » ( ای کاش خاک بودم!)(سوره سوره نبأ، آیه 40)

منبع : کتاب دقایقی با قرآن، محسن قرائتی، ص 219.

ستاره ای بدرخشید و ماه مجلس شد
دل رمیده ما را انیس و مونس شد
نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت به غمزه، مسأله آموز صد مدرس شد. معنای خلقت بازگشت و دلهای آشفته و مضطرب به ساحل ایمان و امنیت رسیدند و باقی ماجرا از زبان امیر صداقت امام علی علیه السلام که فرمود:
او آمدتا ابرهای شبهه را بزداید و روشنایی را بر کرسی بنشاند، او زمانی آمد که مردم گرفتار فتنه بودند و نظام زندگی درهم ریخته بودند و نور امیدی باقی نمانده بود جامعه ناامن شده بود و کابوس، غذای خوابهای همگان گشته و نادانی با احترام بر کرسی نشسته بود مردم در بدترین آئین ها و در نابسمان ترین اوضاع می زیستند. در میان سنگلاخ نا همواره می سپردند و آبهای آلوده و ناگوار می آشامیدند. پیوند خویشاوندی بریده بودو سخن های جاهلانه سکه روزگار بود. او خود واژه ای پاک بود که ریشه اش در دل مردم دویده و شاخه هایش در آسمان نگاه مردم تا خدا قد کشیده بود.
منبع: فراز ی از نهج البلاغه